تور هند | تور لحظه آخری نوروز 96

همه چیز درباره هند

«هند» (India) مشتق شده از واژهٔ ایندوس در زبان پارسی باستان است که به جای واژه سانسکریت «سیندو» به‌کار می‌رفته و نام رودخانه سند بوده‌است. همچنین واژه «هندوستان» که به عنوان نام کامل این سرزمین در اغلب کشورها از جمله خود هند رواج دارد واژه‌ای فارسی است به معنی «سرزمین هندوها».حکومت هند را بزرگترین دموکراسی جهان می‌نامند. این کشور که در جنوب آسیا قرار دارد کشوری پست و هموار است. رشته‌کوه هیمالیا که در شمال کشور قرار دارد باعث شده‌ که رطوبت و ابرهای باران‌زا به شمال آسیا نفوذ نکند و در نتیجه هند کشوری پرباران و مرطوب و دارای خاک بسیار حاصلخیز می باشد.

همه چیز درباره هند
آب و هوای هند

آب و هوای هند

آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی است و از کوهستان‌های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه حاره و گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور را دربر می‌گیرد.چهار فصل هند شامل: سرد وخشک از ماه دسامبر تا فوریه، گرم و خشک از ماه مارس تا مه، فصل بارش از ماه ژوئن تا سپتامبر و معتدل در ماههای اکتبر و نوامبر است. به طور میانگین ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ میلمتر باران در سال، تقریباً سراسر هند را دربر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می‌رسد.

تمدن و تغییرات در هند

اولین تمدن در این سرزمین، تمدن حوزه رود سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال است که با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان بوده و با آن مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریائی‌ها بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد، هر دو از بین رفته‌اند. اولین امپراتوری در هند با حکومت سلسله موریا بین سالهای ۳۲۶ تا ۲۰۰ پیش از میلاد شکل گرفت. در سال ۱۵۱۰ میلادی پرتغالی‌ها به عنوان اولین مهاجمان اروپایی در گوا مستقر شدند. همچنین بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۸ مناطقی برای خود از هند جدا کردند و بنیاد حکومت بریتانیای کبیر در هند استوار گردید. دولت بریتانیا بر اثر شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند ، کمپانی هند شرقی بریتانیا را که گردانندهٔ هند بود منحل کرد و به این سرزمین خودمختاری داده شد. در ژانویهٔ ۱۹۵۰ هند حکومت جمهوری مستقل خود را اعلام نمود و به عضویت اتحادیه کشورهای مشترک المنافع بریتانیا درآمد.

فلفل؛ پای ثابت غذاهای هندی

تند و تیز بودن غذاهای هندی یکی از مشخصات اصلی آن است. فلفلی که در غذاهای هندی استفاده می‌شود، فلفل سیاه و قرمز است. فلفلی که در سرزمین هند کشت می‌شود فلفل سیاه است، ولی فلفل قرمز را از آمریکای جنوبی و مرکزی به این سرزمین آورده‌اند. فلفل سیاه علاوه بر این که به غذاهای هندی طعم تندی می‌بخشد، عطر خاصی هم دارد. مردم شمال هند عادت دارند غذاهایی با تندی کمتری بپزند و تندترین غذاها مربوط به جنوب هند است.

خورشی به نام کاری

خورش هندی به کاری شهرت دارد. ادویه‌ای که این طعم و عطر خاص را به وجود می‌آورد نیز کاری نام دارد که در جنوب ایران هم در آشپزخانه ی کدبانوهای ایرانی پیدا می‌شود. خورش‌های هندی بسیار گوناگونند. هندی‌ها خودشان خورش‌هایشان را به این نام نمی‌خوانند بلکه این نامی است که انگلیسی‌هایی که به این کشور سفر می‌کردند، به آن داده‌اند. بین ما ایرانی‌ها باور غلطی وجود دارد که فکر می‌کنیم گرد کاری از ساییدن برگ‌های گیاه خاصی با این نام به دست می‌آید ولی حقیقت این است که کاری نوعی ادویه است که از ترکیب چند گیاه معطر به دست می‌آید. بهترین گرد کاری را باید از کشور انگلستان تهیه کنید. در سرزمین هندوستان ، ادویه همه خورش‌ها یکسان نیست و گرد کاری هم نامیده نمی‌شود. ادویه هر خورش ترکیب خاص خودش را دارد و نام کلی آن

نان هندی، پلوی هندی

برعکس مردم جنوب هند که برنج را خیلی دوست دارند، در شمال هند ، نان جای برنج را در سفره هندوها می‌گیرد. بهترین برنج هندی باسماتی نامیده می‌شود که برنجی مرغوب است. هندی‌ها چلو را چاول می‌نامند و در پخت آن انواع ادویه، گوشت، مرغ، ماهی و تره‌بار به کار می‌برند. آن ها برنج را تقریبا مانند ما ایرانی‌ها می‌پزند و آن را با مقداری روغن یا کره آب‌کرده چرب می‌کنند.
چپاتی نان فتیر گرد و کوچکی است که آن را برای هر وعده غذا، هنگام انداختن سفره، می‌پزند و داغ و تازه می‌خورند.
نان برای هندوها، نوعی نان تافتون کوچک است که در تنور می‌پزند. هندی‌ها عادت دارند انواع نان‌های دیگر را در روغن‌ سرخ کنند و به آن ادویه یا فلفل اضافه کنند.

دال عدس

اگر به جنوب ایران سفر کرده باشید این غذا را در میان غذاهای مورد علاقه جنوبیان خواهید یافت. دستور پخت آن را سال‌ها پیش، بازرگانان جنوب ایران که با کشتی بین ایران و هند سفر و تجارت می‌کردند، برای بانوان خود آورده‌اند. دال عدس نوعی عدسی شل یا سوپ عدس است که برای تهیه‌اش از عدس قرمز پوست‌کنده استفاده می‌شود. دال عدس را هندی‌ها خورشی جداگانه به شمار نمی‌آورند، بلکه با هر لقمه پلو که می‌خواهند بر دهان بگذارند، مقداری دال عدس هم روی آن می‌ریزند تا غذا نرم‌تر شود. دال عدس پای ثابت غذاهای هندی است و سر ظهر، روی سفره بیشتر خانواده‌های هندی پیدا می‌شود.

دسر هندی

دسر رایج میان مردم هندوستان نوعی‌ شیر برنج شیرین است که مغز بادام کوبیده هم به آن اضافه می‌کنند. شیر کند (شیر قند) با ماست تازه و شکر و هل و زعفران درست می‌شود. گلاب جامان که ماده ی اصلی آن شیر است، دسر دیگر معروف هندیان است، نوعی فرنی یا حلوا.

تنقلات هندی‌ها

تنقلات برای هندوها یکی از خوشمزه‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین خوراکی‌های منزل است که آن را پیش از غذای اصلی یا به صورت عصرانه یا همراه چای میل می‌کنند. اصلی‌ترین تنقلات آن ها عبارت است از:
سنبوسه: نوعی قطاب که در روغن سرخ شده و مایه داخل آن گوشت یا سبزی‌های معطر است.
پاپدوم: نوعی پفک هندی که با آرد عدس و ماش و ادویه تهیه می‌شود.
چوته کفته: نوعی سرگنجشکی است که در روغن سرخ می‌کنند.
پان: دشمن نفخ معده. اگر به خانه یکی از هندوهای سنتی سر بزنید خواهید دید که پس از صرف غذا، مخلوطی از ادویه را که در برگ درخت پان پیچیده شده است، می‌جوند. این لقمه جویدنی را پان می‌نامند. هندوها اعتقاد دارند که با جویدن پان، ذائقه تغییر می‌کند و از نفخ معده جلوگیری می‌شود. شکل ساده‌تر آن به صورت چند دانه رازیانه و تخم هل سیاه و اندکی دارچین است که جویدن آن دهان را خوشبو می‌کند و بوی بد دهان را از ‌بین ‌می‌برد.

غذای مردم هند

این روزها، کمتر شهر بزرگی در دنیا پیدا می‌شود که نتوانید یک یا چند رستوران هندی در آن پیدا کنید. غذاهای هندی به ذائقه ی کسانی که غذاهای تند و تیز دوست دارند و برای ادویه و فلفل می‌میرند، بسیار لذیذند، ولی تا پیش از جنگ جهانی دوم، بسیاری از مردم دنیا با این غذاها آشنایی نداشتند. آن موقع، اگر می‌خواستید غذای هندی بخورید یا می بایست به هند سفر می‌کردید و یا سری به سواحل خلیج فارس یا شهر لندن می‌زدید، یعنی مکان‌هایی که به نوعی با سرزمین هند در ارتباط بودند.

دست به جای قاشق در فرهنگ مردمان هند

هندوها رسم دارند با دست غذا بخورند و این رسم در بین ثروتمندان هندی هنوز اصالت خود را حفظ کرده است. به نظر بسیاری از مردم هندوستان ، بردن و آوردن قاشق و چنگال به دهان و برداشتن غذا با آن ها جالب نیست. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های هندی عادت دارند وقتی کسی مهمانشان می‌شود، تمام غذای او را جداگانه در ظرفی ویژه، آماده کنند و جلویش بگذارند. ظرف غذای آن ها معمولا یک سینی گرد و صیقل داده ‌شده است به نام تالی (tali) است که چندان هم ظرف بزرگی نیست. خانواده‌های ثروتمند، تالی‌هایی از جنس طلا و نقره دارند، ولی تالی از جنس روی، مس و برنج هم در میان مردم هندوستان رایج است. پلو را وسط تالی می‌ریزند و در کنار آن چند کاتوری (پیاله) خورش و دال و ماست و روغن یا کره آب‌کرده و چتنی (همان چاشنی خودمان است) می‌گذارند. روی برنج را با یکی دو چپاتی یا نان می‌پوشانند. یک لیوان آب خنک هم سفره هندی را کامل ‌می‌کند. مردم هند عادت دارند آب را در ظروف فلزی بنوشند. جالب است بدانید که مردم فقیر هند که تعدادشان کم هم نیست و نمی‌توانند چنین ظروفی را بخرند، غذایشان را روی برگ موز می‌کشند.

پایتختدهلی نو
بزرگترین شهربمبئی
نوع حکومتجمهوری فدرال
زبان رسمیهندی، انگلیسی
مساحت۳,۲۸۷,۲۶۳ کیلومتر مربع
جمعیت۱,۲۱۰,۱۹۳,۴۲۲ تخمین ۲۰۱۱
واحد پولروپیه هندی (INR)
منطقه ی زمانیUTC+5:30
پیش شماره تلفن+۹۱
دامنه ی اینترنتی.in